Proverbs 9

KJV

1  Wisdom²⁴⁵⁴ hath built¹¹²⁹ her house,¹⁰⁰⁴ she hath hewn out²⁶⁷² her seven⁷⁶⁵¹ pillars:⁵⁹⁸²

2  She hath killed²⁸⁷³ her beasts;²⁸⁷⁴ she hath mingled⁴⁵³⁷ her wine;³¹⁹⁶ she hath also⁶³⁷ furnished⁶¹⁸⁶ her table.⁷⁹⁷⁹

3  She hath sent forth⁷⁹⁷¹ her maidens:⁵²⁹¹ she crieth⁷¹²¹ upon⁵⁹²¹ the highest places^{1610 4791} of the city,⁷¹⁷⁶

4  Whoso⁴³¹⁰ is simple,⁶⁶¹² let him turn⁵⁴⁹³ in hither:²⁰⁰⁸ as for him that wanteth²⁶³⁸ understanding,³⁸²⁰ she saith⁵⁵⁹ to him,

5  Come,¹⁹⁸⁰ eat³⁸⁹⁸ of my bread,³⁸⁹⁹ and drink⁸³⁵⁴ of the wine³¹⁹⁶ which I have mingled.⁴⁵³⁷

6  Forsake⁵⁸⁰⁰ the foolish,⁶⁶¹² and live;²⁴²¹ and go⁸³³ in the way¹⁸⁷⁰ of understanding.⁹⁹⁸

7  He that reproveth³²⁵⁶ a scorner³⁸⁸⁷ getteth³⁹⁴⁷ to himself shame:⁷⁰³⁶ and he that rebuketh³¹⁹⁸ a wicked⁷⁵⁶³ man getteth himself a blot.³⁹⁷¹

8  Reprove³¹⁹⁸ not⁴⁰⁸ a scorner,³⁸⁸⁷ lest⁶⁴³⁵ he hate⁸¹³⁰ thee: rebuke³¹⁹⁸ a wise man,²⁴⁵⁰ and he will love¹⁵⁷ thee.

9  Give⁵⁴¹⁴ instruction to a wise²⁴⁵⁰ man, and he will be yet⁵⁷⁵⁰ wiser:²⁴⁴⁹ teach³⁰⁴⁵ a just⁶⁶⁶² man, and he will increase³²⁵⁴ in learning.³⁹⁴⁸

10  The fear³³⁷⁴ of the LORD³⁰⁶⁸ is the beginning⁸⁴⁶² of wisdom:²⁴⁵¹ and the knowledge¹⁸⁴⁷ of the holy⁶⁹¹⁸ is understanding.⁹⁹⁸

11  For³⁵⁸⁸ by me thy days³¹¹⁷ shall be multiplied,⁷²³⁵ and the years⁸¹⁴¹ of thy life²⁴¹⁶ shall be increased.³²⁵⁴

12  If⁵¹⁸ thou be wise,²⁴⁴⁹ thou shalt be wise²⁴⁴⁹ for thyself: but if thou scornest,³⁸⁸⁷ thou alone⁹⁰⁵ shalt bear⁵³⁷⁵ it.

13  A foolish³⁶⁸⁷ woman⁸⁰² is clamorous:¹⁹⁹³ she is simple,⁶⁶¹⁵ and knoweth³⁰⁴⁵ nothing.^{1077 4100}

14  For she sitteth³⁴²⁷ at the door⁶⁶⁰⁷ of her house,¹⁰⁰⁴ on⁵⁹²¹ a seat³⁶⁷⁸ in the high places⁴⁷⁹¹ of the city,⁷¹⁷⁶

15  To call⁷¹²¹ passengers^{5674 1870} who go right³⁴⁷⁴ on their ways:⁷³⁴

16  Whoso⁴³¹⁰ is simple,⁶⁶¹² let him turn⁵⁴⁹³ in hither:²⁰⁰⁸ and as for him that wanteth²⁶³⁸ understanding,³⁸²⁰ she saith⁵⁵⁹ to him,

17  Stolen¹⁵⁸⁹ waters⁴³²⁵ are sweet,⁴⁹⁸⁵ and bread³⁸⁹⁹ eaten in secret⁵⁶⁴³ is pleasant.⁵²⁷⁶

18  But he knoweth³⁰⁴⁵ not³⁸⁰⁸ that³⁵⁸⁸ the dead⁷⁴⁹⁶ are there;⁸⁰³³ and that her guests⁷¹²¹ are in the depths⁶⁰¹¹ of hell.⁷⁵⁸⁵

Sep

1 ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισεν στύλους ἑπτά

2 ἔσφαξεν τὰ ἑαυτῆς θύματα ἐκέρασεν εἰς κρατῆρα τὸν ἑαυτῆς οἶνον καὶ ἡτοιμάσατο τὴν ἑαυτῆς τράπεζαν

3 ἀπέστειλεν τοὺς ἑαυτῆς δούλους συγκαλούσα μετὰ ὑψηλοῦ κηρύγματος ἐπὶ κρατῆρα λέγουσα

4 ὅς ἐστιν ἄφρων ἐκκλινάτω πρός με καὶ τοῖς ἐνδεέσι φρενῶν εἶπεν

5 ἔλθατε φάγετε τῶν ἐμῶν ἄρτων καὶ πίετε οἶνον ὃν ἐκέρασα ὑμῖν

6 ἀπολείπετε ἀφροσύνην καὶ ζήσεσθε καὶ ζητήσατε φρόνησιν ἵνα βιώσητε καὶ κατορθώσατε ἐν γνώσει σύνεσιν

7 ὁ παιδεύων κακοὺς λήμψεται ἑαυτῷ ἀτιμίαν ἐλέγχων δὲ τὸν ἀσεβῆ μωμήσεται ἑαυτόν

8 μὴ ἔλεγχε κακούς ἵνα μὴ μισῶσίν σε ἔλεγχε σοφόν καὶ ἀγαπήσει σε

9 δίδου σοφῷ ἀφορμήν καὶ σοφώτερος ἔσται γνώριζε δικαίῳ καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι

10 ἀρχὴ σοφίας φόβος κυρίου καὶ βουλὴ ἁγίων σύνεσις
τὸ γὰρ γνῶναι νόμον διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς

11 τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πολὺν ζήσεις χρόνον καὶ προστεθήσεταί σοι ἔτη ζωῆς σου

12 υἱέ ἐὰν σοφὸς γένῃ σεαυτῷ σοφὸς ἔσῃ καὶ τοῖς πλησίον ἐὰν δὲ κακὸς ἀποβῇς μόνος ἀναντλήσεις κακά
ὃς ἐρείδεται ἐπὶ ψεύδεσιν οὗτος ποιμανεῖ ἀνέμους ὁ δ᾽ αὐτὸς διώξεται ὄρνεα πετόμενα
ἀπέλιπεν γὰρ ὁδοὺς τοῦ ἑαυτοῦ ἀμπελῶνος τοὺς δὲ ἄξονας τοῦ ἰδίου γεωργίου πεπλάνηται
διαπορεύεται δὲ δι᾽ ἀνύδρου ἐρήμου καὶ γῆν διατεταγμένην ἐν διψώδεσιν συνάγει δὲ χερσὶν ἀκαρπίαν

13 γυνὴ ἄφρων καὶ θρασεῖα ἐνδεὴς ψωμοῦ γίνεται ἣ οὐκ ἐπίσταται αἰσχύνην

14 ἐκάθισεν ἐπὶ θύραις τοῦ ἑαυτῆς οἴκου ἐπὶ δίφρου ἐμφανῶς ἐν πλατείαις

15 προσκαλουμένη τοὺς παριόντας καὶ κατευθύνοντας ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν

16 ὅς ἐστιν ὑμῶν ἀφρονέστατος ἐκκλινάτω πρός με ἐνδεέσι δὲ φρονήσεως παρακελεύομαι λέγουσα

17 ἄρτων κρυφίων ἡδέως ἅψασθε καὶ ὕδατος κλοπῆς γλυκεροῦ

18 ὁ δὲ οὐκ οἶδεν ὅτι γηγενεῖς παρ᾽ αὐτῇ ὄλλυνται καὶ ἐπὶ πέτευρον ᾅδου συναντᾷ
ἀλλὰ ἀποπήδησον μὴ ἐγχρονίσῃς ἐν τῷ τόπῳ μηδὲ ἐπιστήσῃς τὸ σὸν ὄμμα πρὸς αὐτήν
οὕτως γὰρ διαβήσῃ ὕδωρ ἀλλότριον καὶ ὑπερβήσῃ ποταμὸν ἀλλότριον
ἀπὸ δὲ ὕδατος ἀλλοτρίου ἀπόσχου καὶ ἀπὸ πηγῆς ἀλλοτρίας μὴ πίῃς
ἵνα πολὺν ζήσῃς χρόνον προστεθῇ δέ σοι ἔτη ζωῆς

Tan

‎1 ‏חָ֭כְמוֹת בָּנְתָ֣ה בֵיתָ֑הּ חָצְבָ֖ה עַמּוּדֶ֣יהָ שִׁבְעָֽה׃

‎2 ‏טָבְחָ֣ה טִ֭בְחָהּ מָסְכָ֣ה יֵינָ֑הּ אַ֝֗ף עָֽרְכָ֥ה שֻׁלְחָנָֽהּ׃

‎3 ‏שָֽׁלְחָ֣ה נַעֲרֹתֶ֣יהָ תִקְרָ֑א עַל־גַּ֝פֵּ֗י מְרֹ֣מֵי קָֽרֶת׃

‎4 ‏מִי־פֶ֭תִי יָסֻ֣ר הֵ֑נָּה חֲסַר־לֵ֝֗ב אָ֣מְרָה לּֽוֹ׃

‎5 ‏לְ֭כוּ לַחֲמ֣וּ בְֽלַחֲמִ֑י וּ֝שְׁת֗וּ בְּיַ֣יִן מָסָֽכְתִּי׃

‎6 ‏עִזְב֣וּ פְתָאיִ֣ם וִֽחְי֑וּ וְ֝אִשְׁר֗וּ בְּדֶ֣רֶךְ בִּינָֽה׃

‎7 ‏יֹ֤סֵ֨ר׀ לֵ֗ץ לֹקֵ֣חַֽ ל֣וֹ קָל֑וֹן וּמוֹכִ֖יחַ לְרָשָׁ֣ע מוּמֽוֹ׃

‎8 ‏אַל־תּ֣וֹכַח לֵ֭ץ פֶּן־יִשְׂנָאֶ֑ךָּ הוֹכַ֥ח לְ֝חָכָ֗ם וְיֶאֱהָבֶֽךָּ׃

‎9 ‏תֵּ֣ן לְ֭חָכָם וְיֶחְכַּם־ע֑וֹד הוֹדַ֥ע לְ֝צַדִּ֗יק וְי֣וֹסֶף לֶֽקַח׃ פ

‎10 ‏תְּחִלַּ֣ת חָ֭כְמָה יִרְאַ֣ת יְהוָ֑ה וְדַ֖עַת קְדֹשִׁ֣ים בִּינָֽה׃

‎11 ‏כִּי־בִ֭י יִרְבּ֣וּ יָמֶ֑יךָ וְיוֹסִ֥יפוּ לְּ֝ךָ֗ שְׁנ֣וֹת חַיִּֽים׃

‎12 ‏אִם־חָ֭כַמְתָּ חָכַ֣מְתָּ לָּ֑ךְ וְ֝לַ֗צְתָּ לְֽבַדְּךָ֥ תִשָּֽׂא׃

‎13 ‏אֵ֣שֶׁת כְּ֭סִילוּת הֹֽמִיָּ֑ה פְּ֝תַיּ֗וּת וּבַל־יָ֥דְעָה מָּֽה׃

‎14 ‏וְֽ֭יָשְׁבָה לְפֶ֣תַח בֵּיתָ֑הּ עַל־כִּ֝סֵּ֗א מְרֹ֣מֵי קָֽרֶת׃

‎15 ‏לִקְרֹ֥א לְעֹֽבְרֵי־דָ֑רֶךְ הַֽ֝מְיַשְּׁרִ֗ים אֹֽרְחוֹתָֽם׃

‎16 ‏מִי־פֶ֭תִי יָסֻ֣ר הֵ֑נָּה וַחֲסַר־לֵ֝֗ב וְאָ֣מְרָה לּֽוֹ׃

‎17 ‏מַֽיִם־גְּנוּבִ֥ים יִמְתָּ֑קוּ וְלֶ֖חֶם סְתָרִ֣ים יִנְעָֽם׃

‎18 ‏וְֽלֹא־יָ֭דַע כִּֽי־רְפָאִ֣ים שָׁ֑ם בְּעִמְקֵ֖י שְׁא֣וֹל קְרֻאֶֽיהָ׃ פ

Vul

1 [Sapientia ædificavit sibi domum:
excidit columnas septem.

2 Immolavit victimas suas, miscuit vinum,
et proposuit mensam suam.

3 Misit ancillas suas ut vocarent
ad arcem et ad mœnia civitatis.

4 Si quis est parvulus, veniat ad me.
Et insipientibus locuta est:

5 Venite, comedite panem meum,
et bibite vinum quod miscui vobis.

6 Relinquite infantiam, et vivite,
et ambulate per vias prudentiæ.]

7 [Qui erudit derisorem, ipse injuriam sibi facit,
et qui arguit impium, sibi maculam generat.

8 Noli arguere derisorem, ne oderit te:
argue sapientem, et diliget te.

9 Da sapienti occasionem, et addetur ei sapientia;
doce justum, et festinabit accipere.

10 Principium sapientiæ timor Domini,
et scientia sanctorum prudentia.

11 Per me enim multiplicabuntur dies tui,
et addentur tibi anni vitæ.

12 Si sapiens fueris, tibimetipsi eris;
si autem illusor, solus portabis malum.]

13 [Mulier stulta et clamosa,
plenaque illecebris, et nihil omnino sciens,

14 sedit in foribus domus suæ,
super sellam in excelso urbis loco,

15 ut vocaret transeuntes per viam,
et pergentes itinere suo:

16 Qui est parvulus declinet ad me.
Et vecordi locuta est:

17 Aquæ furtivæ dulciores sunt,
et panis absconditus suavior.

18 Et ignoravit quod ibi sint gigantes,
et in profundis inferni convivæ ejus.]