Proverbs 17

KJV

1  Better²⁸⁹⁶ is a dry²⁷²⁰ morsel,⁶⁵⁹⁵ and quietness⁷⁹⁶² therewith, than a house^{4480 1004} full⁴³⁹² of sacrifices²⁰⁷⁷ with strife.⁷³⁷⁹

2  A wise⁷⁹¹⁹ servant⁵⁶⁵⁰ shall have rule⁴⁹¹⁰ over a son¹¹²¹ that causeth shame,⁹⁵⁴ and shall have part²⁵⁰⁵ of the inheritance⁵¹⁵⁹ among⁸⁴³² the brethren.²⁵¹

3  The refining pot⁴⁷¹⁵ is for silver,³⁷⁰¹ and the furnace³⁵⁶⁴ for gold:²⁰⁹¹ but the LORD³⁰⁶⁸ trieth⁹⁷⁴ the hearts.³⁸²⁶

4  A wicked doer⁷⁴⁸⁹ giveth heed⁷¹⁸¹ to⁵⁹²¹ false²⁰⁵ lips;⁸¹⁹³ and a liar⁸²⁶⁷ giveth ear²³⁸ to⁵⁹²¹ a naughty¹⁹⁴² tongue.³⁹⁵⁶

5  Whoso mocketh³⁹³² the poor⁷³²⁶ reproacheth²⁷⁷⁸ his Maker:⁶²¹³ and he that is glad⁸⁰⁵⁶ at calamities³⁴³ shall not³⁸⁰⁸ be unpunished.⁵³⁵²

6  Children's¹¹²¹ children¹¹²¹ are the crown⁵⁸⁵⁰ of old men;²²⁰⁵ and the glory⁸⁵⁹⁷ of children¹¹²¹ are their fathers.¹

7  Excellent³⁴⁹⁹ speech⁸¹⁹³ becometh⁵⁰⁰⁰ not³⁸⁰⁸ a fool:⁵⁰³⁶ much less^{637 3588} do lying⁸²⁶⁷ lips⁸¹⁹³ a prince.⁵⁰⁸¹

8  A gift⁷⁸¹⁰ is as a precious²⁵⁸⁰ stone⁶⁸ in the eyes⁵⁸⁶⁹ of him that hath¹¹⁶⁷ it: whithersoever^{413 3605 834} it turneth,⁶⁴³⁷ it prospereth.⁷⁹¹⁹

9  He that covereth³⁶⁸⁰ a transgression⁶⁵⁸⁸ seeketh¹²⁴⁵ love;¹⁶⁰ but he that repeateth⁸¹³⁸ a matter¹⁶⁹⁷ separateth⁶⁵⁰⁴ very friends.⁴⁴¹

10  A reproof¹⁶⁰⁶ entereth more⁵¹⁸¹ into a wise⁹⁹⁵ man than a hundred³⁹⁶⁷ stripes^{4480 5221} into a fool.³⁶⁸⁴

11  An evil⁷⁴⁵¹ man seeketh¹²⁴⁵ only³⁸⁹ rebellion:⁴⁸⁰⁵ therefore a cruel³⁹⁴ messenger⁴³⁹⁷ shall be sent⁷⁹⁷¹ against him.

12  Let a bear¹⁶⁷⁷ robbed⁷⁹⁰⁹ of her whelps meet⁶²⁹⁸ a man,³⁷⁶ rather⁴⁰⁸ than a fool³⁶⁸⁴ in his folly.²⁰⁰

13  Whoso rewardeth⁷⁷²⁵ evil⁷⁴⁵¹ for⁸⁴⁷⁸ good,²⁸⁹⁶ evil⁷⁴⁵¹ shall not³⁸⁰⁸ depart⁴¹⁸⁵ from his house.^{4480 1004}

14  The beginning⁷²²⁵ of strife⁴⁰⁶⁶ is as when one letteth out⁶³⁶² water:⁴³²⁵ therefore leave off⁵²⁰³ contention,⁷³⁷⁹ before⁶⁴⁴⁰ it be meddled with.¹⁵⁶⁶

15  He that justifieth⁶⁶⁶³ the wicked,⁷⁵⁶³ and he that condemneth⁷⁵⁶¹ the just,⁶⁶⁶² even¹⁵⁷¹ they both⁸¹⁴⁷ are abomination⁸⁴⁴¹ to the LORD.³⁰⁶⁸

16  Wherefore^{4100 2088} is there a price⁴²⁴² in the hand³⁰²⁷ of a fool³⁶⁸⁴ to get⁷⁰⁶⁹ wisdom,²⁴⁵¹ seeing he hath no³⁶⁹ heart³⁸²⁰ to it?

17  A friend⁷⁴⁵³ loveth¹⁵⁷ at all³⁶⁰⁵ times,⁶²⁵⁶ and a brother²⁵¹ is born³²⁰⁵ for adversity.⁶⁸⁶⁹

18  A man¹²⁰ void²⁶³⁸ of understanding³⁸²⁰ striketh⁸⁶²⁸ hands,³⁷⁰⁹ and becometh⁶¹⁴⁸ surety⁶¹⁶¹ in the presence⁶⁴⁴⁰ of his friend.⁷⁴⁵³

19  He loveth¹⁵⁷ transgression⁶⁵⁸⁸ that loveth¹⁵⁷ strife:⁴⁶⁸³ and he that exalteth¹³⁶¹ his gate⁶⁶⁰⁷ seeketh¹²⁴⁵ destruction.⁷⁶⁶⁷

20  He that hath a froward⁶¹⁴¹ heart³⁸²⁰ findeth⁴⁶⁷² no³⁸⁰⁸ good:²⁸⁹⁶ and he that hath a perverse²⁰¹⁵ tongue³⁹⁵⁶ falleth⁵³⁰⁷ into mischief.⁷⁴⁵¹

21  He that begetteth³²⁰⁵ a fool³⁶⁸⁴ doeth it to his sorrow:⁸⁴²⁴ and the father¹ of a fool⁵⁰³⁶ hath no³⁸⁰⁸ joy.⁸⁰⁵⁵

22  A merry⁸⁰⁵⁶ heart³⁸²⁰ doeth good³¹⁹⁰ like a medicine:¹⁴⁵⁶ but a broken⁵²¹⁸ spirit⁷³⁰⁷ drieth³⁰⁰¹ the bones.¹⁶³⁴

23  A wicked⁷⁵⁶³ man taketh³⁹⁴⁷ a gift⁷⁸¹⁰ out of the bosom^{4480 2436} to pervert⁵¹⁸⁶ the ways⁷³⁴ of judgment.⁴⁹⁴¹

24  Wisdom²⁴⁵¹ is before^{854 6440} him that hath understanding;⁹⁹⁵ but the eyes⁵⁸⁶⁹ of a fool³⁶⁸⁴ are in the ends⁷⁰⁹⁷ of the earth.⁷⁷⁶

25  A foolish³⁶⁸⁴ son¹¹²¹ is a grief³⁷⁰⁸ to his father,¹ and bitterness⁴⁴⁷⁰ to her that bore³²⁰⁵ him.

26  Also¹⁵⁷¹ to punish⁶⁰⁶⁴ the just⁶⁶⁶² is not³⁸⁰⁸ good,²⁸⁹⁶ nor to strike⁵²²¹ princes⁵⁰⁸¹ for⁵⁹²¹ equity.³⁴⁷⁶

27  He that hath knowledge^{3045 1847} spareth²⁸²⁰ his words:⁵⁶¹ and a man³⁷⁶ of understanding⁸³⁹⁴ is of an excellent³³⁶⁸ spirit.⁷³⁰⁷

28  Even¹⁵⁷¹ a fool,¹⁹¹ when he holdeth his peace,²⁷⁹⁰ is counted²⁸⁰³ wise:²⁴⁵⁰ and he that shutteth³³¹ his lips⁸¹⁹³ is esteemed a man of understanding.⁹⁹⁵

Sep

1 κρείσσων ψωμὸς μεθ᾽ ἡδονῆς ἐν εἰρήνῃ ἢ οἶκος πλήρης πολλῶν ἀγαθῶν καὶ ἀδίκων θυμάτων μετὰ μάχης

2 οἰκέτης νοήμων κρατήσει δεσποτῶν ἀφρόνων ἐν δὲ ἀδελφοῖς διελεῖται μέρη

3 ὥσπερ δοκιμάζεται ἐν καμίνῳ ἄργυρος καὶ χρυσός οὕτως ἐκλεκταὶ καρδίαι παρὰ κυρίῳ

4 κακὸς ὑπακούει γλώσσης παρανόμων δίκαιος δὲ οὐ προσέχει χείλεσιν ψευδέσιν

5 ὁ καταγελῶν πτωχοῦ παροξύνει τὸν ποιήσαντα αὐτόν ὁ δὲ ἐπιχαίρων ἀπολλυμένῳ οὐκ ἀθῳωθήσεται ὁ δὲ ἐπισπλαγχνιζόμενος ἐλεηθήσεται

6 στέφανος γερόντων τέκνα τέκνων καύχημα δὲ τέκνων πατέρες αὐτῶν
τοῦ πιστοῦ ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων τοῦ δὲ ἀπίστου οὐδὲ ὀβολός

7 οὐχ ἁρμόσει ἄφρονι χείλη πιστὰ οὐδὲ δικαίῳ χείλη ψευδῆ

8 μισθὸς χαρίτων ἡ παιδεία τοῖς χρωμένοις οὗ δ᾽ ἂν ἐπιστρέψῃ εὐοδωθήσεται

9 ὃς κρύπτει ἀδικήματα ζητεῖ φιλίαν ὃς δὲ μισεῖ κρύπτειν διίστησιν φίλους καὶ οἰκείους

10 συντρίβει ἀπειλὴ καρδίαν φρονίμου ἄφρων δὲ μαστιγωθεὶς οὐκ αἰσθάνεται

11 ἀντιλογίας ἐγείρει πᾶς κακός ὁ δὲ κύριος ἄγγελον ἀνελεήμονα ἐκπέμψει αὐτῷ

12 ἐμπεσεῖται μέριμνα ἀνδρὶ νοήμονι οἱ δὲ ἄφρονες διαλογιοῦνται κακά

13 ὃς ἀποδίδωσιν κακὰ ἀντὶ ἀγαθῶν οὐ κινηθήσεται κακὰ ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ

14 ἐξουσίαν δίδωσιν λόγοις ἀρχὴ δικαιοσύνης προηγεῖται δὲ τῆς ἐνδείας στάσις καὶ μάχη

15 ὃς δίκαιον κρίνει τὸν ἄδικον ἄδικον δὲ τὸν δίκαιον ἀκάθαρτος καὶ βδελυκτὸς παρὰ θεῷ

16 ἵνα τί ὑπῆρξεν χρήματα ἄφρονι κτήσασθαι γὰρ σοφίαν ἀκάρδιος οὐ δυνήσεται
ὃς ὑψηλὸν ποιεῖ τὸν ἑαυτοῦ οἶκον ζητεῖ συντριβήν ὁ δὲ σκολιάζων τοῦ μαθεῖν ἐμπεσεῖται εἰς κακά

17 εἰς πάντα καιρὸν φίλος ὑπαρχέτω σοι ἀδελφοὶ δὲ ἐν ἀνάγκαις χρήσιμοι ἔστωσαν τούτου γὰρ χάριν γεννῶνται

18 ἀνὴρ ἄφρων ἐπικροτεῖ καὶ ἐπιχαίρει ἑαυτῷ ὡς καὶ ὁ ἐγγυώμενος ἐγγύῃ τὸν ἑαυτοῦ φίλον

19 φιλαμαρτήμων χαίρει μάχαις

20 ὁ δὲ σκληροκάρδιος οὐ συναντᾷ ἀγαθοῖς ἀνὴρ εὐμετάβολος γλώσσῃ ἐμπεσεῖται εἰς κακά

21 καρδία δὲ ἄφρονος ὀδύνη τῷ κεκτημένῳ αὐτήν οὐκ εὐφραίνεται πατὴρ ἐπὶ υἱῷ ἀπαιδεύτῳ υἱὸς δὲ φρόνιμος εὐφραίνει μητέρα αὐτοῦ

22 καρδία εὐφραινομένη εὐεκτεῖν ποιεῖ ἀνδρὸς δὲ λυπηροῦ ξηραίνεται τὰ ὀστᾶ

23 λαμβάνοντος δῶρα ἐν κόλπῳ ἀδίκως οὐ κατευοδοῦνται ὁδοί ἀσεβὴς δὲ ἐκκλίνει ὁδοὺς δικαιοσύνης

24 πρόσωπον συνετὸν ἀνδρὸς σοφοῦ οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ τοῦ ἄφρονος ἐπ᾽ ἄκρα γῆς

25 ὀργὴ πατρὶ υἱὸς ἄφρων καὶ ὀδύνη τῇ τεκούσῃ αὐτοῦ

26 ζημιοῦν ἄνδρα δίκαιον οὐ καλόν οὐδὲ ὅσιον ἐπιβουλεύειν δυνάσταις δικαίοις

27 ὃς φείδεται ῥῆμα προέσθαι σκληρόν ἐπιγνώμων μακρόθυμος δὲ ἀνὴρ φρόνιμος

28 ἀνοήτῳ ἐπερωτήσαντι σοφίαν σοφία λογισθήσεται ἐνεὸν δέ τις ἑαυτὸν ποιήσας δόξει φρόνιμος εἶναι

Tan

‎1 ‏ט֤וֹב פַּ֣ת חֲ֭רֵבָה וְשַׁלְוָה־בָ֑הּ מִ֝בַּ֗יִת מָלֵ֥א זִבְחֵי־רִֽיב׃

‎2 ‏עֶֽבֶד־מַשְׂכִּ֗יל יִ֭מְשֹׁל בְּבֵ֣ן מֵבִ֑ישׁ וּבְת֥וֹךְ אַ֝חִ֗ים יַחֲלֹ֥ק נַחֲלָֽה׃

‎3 ‏מַצְרֵ֣ף לַ֭כֶּסֶף וְכ֣וּר לַזָּהָ֑ב וּבֹחֵ֖ן לִבּ֣וֹת יְהוָֽה׃

‎4 ‏מֵ֭רַע מַקְשִׁ֣יב עַל־שְׂפַת־אָ֑וֶן שֶׁ֥קֶר מֵ֝זִין עַל־לְשׁ֥וֹן הַוֹּֽת׃

‎5 ‏לֹעֵ֣ג לָ֭רָשׁ חֵרֵ֣ף עֹשֵׂ֑הוּ שָׂמֵ֥חַ לְ֝אֵ֗יד לֹ֣א יִנָּקֶֽה׃

‎6 ‏עֲטֶ֣רֶת זְ֭קֵנִים בְּנֵ֣י בָנִ֑ים וְתִפְאֶ֖רֶת בָּנִ֣ים אֲבוֹתָֽם׃

‎7 ‏לֹא־נָאוָ֣ה לְנָבָ֣ל שְׂפַת־יֶ֑תֶר אַ֝֗ף כִּֽי־לְנָדִ֥יב שְׂפַת־שָֽׁקֶר׃

‎8 ‏אֶֽבֶן־חֵ֣ן הַ֭שֹּׁחַד בְּעֵינֵ֣י בְעָלָ֑יו אֶֽל־כָּל־אֲשֶׁ֖ר יִפְנֶ֣ה יַשְׂכִּֽיל׃

‎9 ‏מְֽכַסֶּה־פֶּ֭שַׁע מְבַקֵּ֣שׁ אַהֲבָ֑ה וְשֹׁנֶ֥ה בְ֝דָבָ֗ר מַפְרִ֥יד אַלּֽוּף׃

‎10 ‏תֵּ֣חַת גְּעָרָ֣ה בְמֵבִ֑ין מֵהַכּ֖וֹת כְּסִ֣יל מֵאָֽה׃

‎11 ‏אַךְ־מְרִ֥י יְבַקֶּשׁ־רָ֑ע וּמַלְאָ֥ךְ אַ֝כְזָרִ֗י יְשֻׁלַּח־בּֽוֹ׃

‎12 ‏פָּג֬וֹשׁ דֹּ֣ב שַׁכּ֣וּל בְּאִ֑ישׁ וְאַל־כְּ֝סִ֗יל בְּאִוַּלְתּֽוֹ׃

‎13 ‏מֵשִׁ֣יב רָ֭עָה תַּ֣חַת טוֹבָ֑ה לֹא־תמיש תָמ֥וּשׁ רָ֝עָ֗ה מִבֵּיתֽוֹ׃

‎14 ‏פּ֣וֹטֵֽר מַ֭יִם רֵאשִׁ֣ית מָד֑וֹן וְלִפְנֵ֥י הִ֝תְגַּלַּ֗ע הָרִ֥יב³ נְטֽוֹשׁ׃

‎15 ‏מַצְדִּ֣יק רָ֭שָׁע וּמַרְשִׁ֣יעַ צַדִּ֑יק תּוֹעֲבַ֥ת יְ֝הוָ֗ה גַּם־שְׁנֵיהֶֽם׃

‎16 ‏לָמָּה־זֶּ֣ה מְחִ֣יר בְּיַד־כְּסִ֑יל לִקְנ֖וֹת חָכְמָ֣ה וְלֶב־אָֽיִן׃

‎17 ‏בְּכָל־עֵ֭ת אֹהֵ֣ב הָרֵ֑עַ וְאָ֥ח לְ֝צָרָ֗ה יִוָּלֵֽד׃

‎18 ‏אָדָ֣ם חֲסַר־לֵ֭ב תּוֹקֵ֣עַ כָּ֑ף עֹרֵ֥ב עֲ֝רֻבָּ֗ה לִפְנֵ֥י רֵעֵֽהוּ׃

‎19 ‏אֹ֣הֵֽב פֶּ֭שַׁע אֹהֵ֣ב מַצָּ֑ה מַגְבִּ֥יהַּ פִּ֝תְח֗וֹ מְבַקֶּשׁ־שָֽׁבֶר׃

‎20 ‏עִקֶּשׁ־לֵ֭ב לֹ֣א יִמְצָא־ט֑וֹב וְנֶהְפָּ֥ךְ בִּ֝לְשׁוֹנ֗וֹ יִפּ֥וֹל בְּרָעָֽה׃

‎21 ‏יֹלֵ֣ד כְּ֭סִיל לְת֣וּגָה ל֑וֹ וְלֹֽא־יִ֝שְׂמַ֗ח אֲבִ֣י נָבָֽל׃

‎22 ‏לֵ֣ב שָׂ֭מֵחַ יֵיטִ֣ב גֵּהָ֑ה וְר֥וּחַ נְ֝כֵאָ֗ה תְּיַבֶּשׁ־גָּֽרֶם׃

‎23 ‏שֹׁ֣חַד מֵ֭חֵיק רָשָׁ֣ע יִקָּ֑ח לְ֝הַטּ֗וֹת אָרְח֥וֹת מִשְׁפָּֽט׃

‎24 ‏אֶת־פְּנֵ֣י מֵבִ֣ין חָכְמָ֑ה וְעֵינֵ֥י כְ֝סִ֗יל בִּקְצֵה־אָֽרֶץ׃

‎25 ‏כַּ֣עַס לְ֭אָבִיו בֵּ֣ן כְּסִ֑יל וּ֝מֶ֗מֶר לְיוֹלַדְתּֽוֹ׃

‎26 ‏גַּ֤ם עֲנ֣וֹשׁ לַצַּדִּ֣יק לֹא־ט֑וֹב לְהַכּ֖וֹת נְדִיבִ֣ים עַל־יֹֽשֶׁר׃

‎27 ‏חוֹשֵׂ֣ךְ אֲ֭מָרָיו יוֹדֵ֣עַ דָּ֑עַת וקר־ יְקַר־ ר֝֗וּחַ אִ֣ישׁ תְּבוּנָֽה׃

‎28 ‏גַּ֤ם אֱוִ֣יל מַ֭חֲרִישׁ חָכָ֣ם יֵחָשֵׁ֑ב אֹטֵ֖ם שְׂפָתָ֣יו נָבֽוֹן׃

Vul

1 [Melior est buccella sicca cum gaudio
quam domus plena victimis cum jurgio.

2 Servus sapiens dominabitur filiis stultis,
et inter fratres hæreditatem dividet.

3 Sicut igne probatur argentum et aurum camino,
ita corda probat Dominus.

4 Malus obedit linguæ iniquæ,
et fallax obtemperat labiis mendacibus.

5 Qui despicit pauperem exprobrat factori ejus,
et qui ruina lætatur alterius non erit impunitus.

6 Corona senum filii filiorum,
et gloria filiorum patres eorum.

7 Non decent stultum verba composita,
nec principem labium mentiens.

8 Gemma gratissima exspectatio præstolantis;
quocumque se vertit, prudenter intelligit.

9 Qui celat delictum quærit amicitias;
qui altero sermone repetit, separat fœderatos.

10 Plus proficit correptio apud prudentem,
quam centum plagæ apud stultum.

11 Semper jurgia quærit malus:
angelus autem crudelis mittetur contra eum.

12 Expedit magis ursæ occurrere raptis fœtibus,
quam fatuo confidenti in stultitia sua.

13 Qui reddit mala pro bonis,
non recedet malum de domo ejus.

14 Qui dimittit aquam caput est jurgiorum,
et antequam patiatur contumeliam judicium deserit.]

15 [Qui justificat impium, et qui condemnat justum,
abominabilis est uterque apud Deum.

16 Quid prodest stulto habere divitias,
cum sapientiam emere non possit?
Qui altum facit domum suam quærit ruinam,
et qui evitat discere incidet in mala.

17 Omni tempore diligit qui amicus est,
et frater in angustiis comprobatur.

18 Stultus homo plaudet manibus,
cum spoponderit pro amico suo.

19 Qui meditatur discordias diligit rixas,
et qui exaltat ostium quærit ruinam.

20 Qui perversi cordis est non inveniet bonum,
et qui vertit linguam incidet in malum.

21 Natus est stultus in ignominiam suam;
sed nec pater in fatuo lætabitur.

22 Animus gaudens ætatem floridam facit;
spiritus tristis exsiccat ossa.

23 Munera de sinu impius accipit,
ut pervertat semitas judicii.

24 In facie prudentis lucet sapientia;
oculi stultorum in finibus terræ.

25 Ira patris filius stultus,
et dolor matris quæ genuit eum.

26 Non est bonum damnum inferre justo,
nec percutere principem qui recta judicat.

27 Qui moderatur sermones suos doctus et prudens est,
et pretiosi spiritus vir eruditus.

28 Stultus quoque, si tacuerit, sapiens reputabitur,
et si compresserit labia sua, intelligens.]