Psalms 48

KJV

1  A Song⁷⁸⁹² and Psalm⁴²¹⁰ for the sons¹¹²¹ of Korah.⁷¹⁴¹ Great¹⁴¹⁹ is the LORD,³⁰⁶⁸ and greatly³⁹⁶⁶ to be praised¹⁹⁸⁴ in the city⁵⁸⁹² of our God,⁴³⁰ in the mountain²⁰²² of his holiness.⁶⁹⁴⁴

2  Beautiful³³⁰³ for situation,⁵¹³¹ the joy⁴⁸⁸⁵ of the whole³⁶⁰⁵ earth,⁷⁷⁶ is mount²⁰²² Zion,⁶⁷²⁶ on the sides³⁴¹¹ of the north,⁶⁸²⁸ the city⁷¹⁵¹ of the great⁷²²⁷ King.⁴⁴²⁸

3  God⁴³⁰ is known³⁰⁴⁵ in her palaces⁷⁵⁹ for a refuge.⁴⁸⁶⁹

4  For,³⁵⁸⁸ lo,²⁰⁰⁹ the kings⁴⁴²⁸ were assembled,³²⁵⁹ they passed by⁵⁶⁷⁴ together.³¹⁶²

5  They¹⁹⁹² saw⁷²⁰⁰ it, and so³⁶⁵¹ they marveled;⁸⁵³⁹ they were troubled,⁹²⁶ and hasted away.²⁶⁴⁸

6  Fear⁷⁴⁶¹ took hold upon²⁷⁰ them there,⁸⁰³³ and pain,²⁴²⁷ as of a woman in travail.³²⁰⁵

7  Thou breakest⁷⁶⁶⁵ the ships⁵⁹¹ of Tarshish⁸⁶⁵⁹ with an east⁶⁹²¹ wind.⁷³⁰⁷

8  As⁸³⁴ we have heard,⁸⁰⁸⁵ so³⁶⁵¹ have we seen⁷²⁰⁰ in the city⁵⁸⁹² of the LORD³⁰⁶⁸ of hosts,⁶⁶³⁵ in the city⁵⁸⁹² of our God:⁴³⁰ God⁴³⁰ will establish³⁵⁵⁹ it forever.^{5704 5769} Selah.⁵⁵⁴²

9  We have thought¹⁸¹⁹ of thy lovingkindness,²⁶¹⁷ O God,⁴³⁰ in the midst⁷¹³⁰ of thy temple.¹⁹⁶⁴

10  According to thy name,⁸⁰³⁴ O God,⁴³⁰ so³⁶⁵¹ is thy praise⁸⁴¹⁶ unto⁵⁹²¹ the ends⁷⁰⁹⁹ of the earth:⁷⁷⁶ thy right hand³²²⁵ is full⁴³⁹⁰ of righteousness.⁶⁶⁶⁴

11  Let mount²⁰²² Zion⁶⁷²⁶ rejoice,⁸⁰⁵⁵ let the daughters¹³²³ of Judah³⁰⁶³ be glad,¹⁵²³ because of⁴⁶¹⁶ thy judgments.⁴⁹⁴¹

12  Walk about⁵⁴³⁷ Zion,⁶⁷²⁶ and go round about⁵³⁶² her: tell⁵⁶⁰⁸ the towers⁴⁰²⁶ thereof.

13  Mark ye well^{7896 3820} her bulwarks,²⁴³⁰ consider⁶⁴⁴⁸ her palaces;⁷⁵⁹ that⁴⁶¹⁶ ye may tell⁵⁶⁰⁸ it to the generation¹⁷⁵⁵ following.³¹⁴

14  For³⁵⁸⁸ this²⁰⁸⁸ God⁴³⁰ is our God⁴³⁰ forever⁵⁷⁶⁹ and ever:⁵⁷⁰³ he¹⁹³¹ will be our guide⁵⁰⁹⁰ even unto⁵⁹²¹ death.⁴¹⁹¹

Sep

1 εἰς τὸ τέλος τοῖς υἱοῖς Κορε ψαλμός

2 ἀκούσατε ταῦτα πάντα τὰ ἔθνη ἐνωτίσασθε πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν οἰκουμένην

3 οἵ τε γηγενεῖς καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τὸ αὐτὸ πλούσιος καὶ πένης

4 τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν

5 κλινῶ εἰς παραβολὴν τὸ οὖς μου ἀνοίξω ἐν ψαλτηρίῳ τὸ πρόβλημά μου

6 ἵνα τί φοβοῦμαι ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ ἡ ἀνομία τῆς πτέρνης μου κυκλώσει με

7 οἱ πεποιθότες ἐπὶ τῇ δυνάμει αὐτῶν καὶ ἐπὶ τῷ πλήθει τοῦ πλούτου αὐτῶν καυχώμενοι

8 ἀδελφὸς οὐ λυτροῦται λυτρώσεται ἄνθρωπος οὐ δώσει τῷ θεῷ ἐξίλασμα αὐτοῦ

9 καὶ τὴν τιμὴν τῆς λυτρώσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ

10 καὶ ἐκόπασεν εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ζήσεται εἰς τέλος ὅτι οὐκ ὄψεται καταφθοράν ὅταν ἴδῃ σοφοὺς ἀποθνῄσκοντας

11 ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἄφρων καὶ ἄνους ἀπολοῦνται καὶ καταλείψουσιν ἀλλοτρίοις τὸν πλοῦτον αὐτῶν

12 καὶ οἱ τάφοι αὐτῶν οἰκίαι αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα σκηνώματα αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεάν ἐπεκαλέσαντο τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐπὶ τῶν γαιῶν αὐτῶν

13 καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς

14 αὕτη ἡ ὁδὸς αὐτῶν σκάνδαλον αὐτοῖς καὶ μετὰ ταῦτα ἐν τῷ στόματι αὐτῶν εὐδοκήσουσιν διάψαλμα

15 ὡς πρόβατα ἐν ᾅδῃ ἔθεντο θάνατος ποιμαίνει αὐτούς καὶ κατακυριεύσουσιν αὐτῶν οἱ εὐθεῖς τὸ πρωί καὶ ἡ βοήθεια αὐτῶν παλαιωθήσεται ἐν τῷ ᾅδῃ ἐκ τῆς δόξης αὐτῶν

16 πλὴν ὁ θεὸς λυτρώσεται τὴν ψυχήν μου ἐκ χειρὸς ᾅδου ὅταν λαμβάνῃ με διάψαλμα

17 μὴ φοβοῦ ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος καὶ ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ

18 ὅτι οὐκ ἐν τῷ ἀποθνῄσκειν αὐτὸν λήμψεται τὰ πάντα οὐδὲ συγκαταβήσεται αὐτῷ ἡ δόξα αὐτοῦ

19 ὅτι ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ εὐλογηθήσεται ἐξομολογήσεταί σοι ὅταν ἀγαθύνῃς αὐτῷ

20 εἰσελεύσεται ἕως γενεᾶς πατέρων αὐτοῦ ἕως αἰῶνος οὐκ ὄψεται φῶς

21 ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς

Tan

‎1 ‏שִׁ֥יר מִ֝זְמוֹר לִבְנֵי־קֹֽרַח׃

‎2 ‏גָּ֘ד֤וֹל יְהוָ֣ה וּמְהֻלָּ֣ל מְאֹ֑ד בְּעִ֥יר אֱ֝לֹהֵ֗ינוּ הַר־קָדְשֽׁוֹ׃

‎3 ‏יְפֵ֥ה נוֹף֮ מְשׂ֪וֹשׂ כָּל־הָ֫אָ֥רֶץ הַר־צִ֭יּוֹן יַרְכְּתֵ֣י צָפ֑וֹן קִ֝רְיַ֗ת מֶ֣לֶךְ רָֽב׃

‎4 ‏אֱלֹהִ֥ים בְּאַרְמְנוֹתֶ֗יהָ נוֹדַ֥ע לְמִשְׂגָּֽב׃

‎5 ‏כִּֽי־הִנֵּ֣ה הַ֭מְּלָכִים נֽוֹעֲד֑וּ עָבְר֥וּ יַחְדָּֽו׃

‎6 ‏הֵ֣מָּה רָ֭אוּ כֵּ֣ן תָּמָ֑הוּ נִבְהֲל֥וּ נֶחְפָּֽזוּ׃

‎7 ‏רְ֭עָדָה אֲחָזָ֣תַם שָׁ֑ם חִ֝֗יל כַּיּוֹלֵֽדָה׃

‎8 ‏בְּר֥וּחַ קָדִ֑ים תְּ֝שַׁבֵּ֗ר אֳנִיּ֥וֹת תַּרְשִֽׁישׁ׃

‎9 ‏כַּאֲשֶׁ֤ר שָׁמַ֨עְנוּ׀ כֵּ֤ן רָאִ֗ינוּ בְּעִיר־יְהוָ֣ה צְ֭בָאוֹת בְּעִ֣יר אֱלֹהֵ֑ינוּ אֱלֹ֘הִ֤ים יְכוֹנְנֶ֖הָ עַד־עוֹלָ֣ם סֶֽלָה׃

‎10 ‏דִּמִּ֣ינוּ אֱלֹהִ֣ים חַסְדֶּ֑ךָ בְּ֝קֶ֗רֶב הֵיכָלֶֽךָ׃

‎11 ‏כְּשִׁמְךָ֤ אֱלֹהִ֗ים כֵּ֣ן תְּ֭הִלָּתְךָ עַל־קַצְוֵי־אֶ֑רֶץ צֶ֝֗דֶק מָלְאָ֥ה יְמִינֶֽךָ׃

‎12 ‏יִשְׂמַ֤ח׀ הַר־צִיּ֗וֹן תָּ֭גֵלְנָה בְּנ֣וֹת יְהוּדָ֑ה לְ֝מַ֗עַן מִשְׁפָּטֶֽיךָ׃

‎13 ‏סֹ֣בּוּ צִ֭יּוֹן וְהַקִּיפ֑וּהָ סִ֝פְר֗וּ מִגְדָּלֶֽיהָ׃

‎14 ‏שִׁ֤יתוּ לִבְּכֶ֨ם׀ לְֽחֵילָ֗ה פַּסְּג֥וּ אַרְמְנוֹתֶ֑יהָ לְמַ֥עַן תְּ֝סַפְּר֗וּ לְד֣וֹר אַחֲרֽוֹן׃

‎15 ‏כִּ֤י זֶ֨ה׀ אֱלֹהִ֣ים אֱ֭לֹהֵינוּ עוֹלָ֣ם וָעֶ֑ד ה֖וּא יְנַהֲגֵ֣נוּ עַל־מֽוּת׃

Vul

1 In finem, filiis Core. Psalmus.

2 [Audite hæc, omnes gentes;
auribus percipite, omnes qui habitatis orbem:

3 quique terrigenæ et filii hominum,
simul in unum dives et pauper.

4 Os meum loquetur sapientiam,
et meditatio cordis mei prudentiam.

5 Inclinabo in parabolam aurem meam;
aperiam in psalterio propositionem meam.

6 Cur timebo in die mala?
iniquitas calcanei mei circumdabit me.

7 Qui confidunt in virtute sua,
et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.

8 Frater non redimit, redimet homo:
non dabit Deo placationem suam,

9 et pretium redemptionis animæ suæ.
Et laborabit in æternum;

10 et vivet adhuc in finem.

11 Non videbit interitum,
cum viderit sapientes morientes:
simul insipiens et stultus peribunt.
Et relinquent alienis divitias suas,

12 et sepulchra eorum domus illorum in æternum;
tabernacula eorum in progenie et progenie:
vocaverunt nomina sua in terris suis.

13 Et homo, cum in honore esset, non intellexit.
Comparatus est jumentis insipientibus,
et similis factus est illis.

14 Hæc via illorum scandalum ipsis;
et postea in ore suo complacebunt.

15 Sicut oves in inferno positi sunt:
mors depascet eos.
Et dominabuntur eorum justi in matutino;
et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.

16 Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi,
cum acceperit me.

17 Ne timueris cum dives factus fuerit homo,
et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus:

18 quoniam, cum interierit, non sumet omnia,
neque descendet cum eo gloria ejus.

19 Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur;
confitebitur tibi cum benefeceris ei.

20 Introibit usque in progenies patrum suorum;
et usque in æternum non videbit lumen.

21 Homo, cum in honore esset, non intellexit.
Comparatus est jumentis insipientibus,
et similis factus est illis.]